شب چی داره تو خودش که اینقدر حالمو بد میکنه؟ از وقتی هوا تاریک میشه بیقرار میشم، نمیدونم چمه. حرفام گم میشن و ذهنم مشغول میشه. برمیگردم عقب، عقب و عقبتر، چی هست توی گذشتهی من که شبهارو اینقدر دردناک میکنه؟ دلم میخاد بارون بزنه، هوا بوی نم داشته باشه، یه کمی خنک باشه، مث سالهای پیش منتظر تو باشم، با همه ناامیدی ها بجنگم و نترسم. دوست دارم اون مریمِ گذشته باشم.تو رو پیدا میکنم، کنار اشکه

اگر مرا دوست نداشتهباشی
دراز میکشم و میمیرم
مرگ،
نه سفری بیبازگشت است
و نه ناگهان محو شدن
مرگ....،
دوست نداشتن توست
درست آن موقع که باید دوست بداری

ناگهان ترکت میکنم

چنان که روح

بعد عمری وفاداری،

بدن را...

در این دنیا نمیتونی انتخاب کنی که آسیب نبینی، اما این حق انتخاب رو داری که به کی اجازه بدی بهت آسیب بزنه و من از انتخاب هایی که کردم خوشحالم!

دیالوگی از یک فیلم

خدای مهربون من، خودت میدونی چقدر دلتنگشم، چقدر ساده میتونم کنترش باشم ولی بخاطر صلاح هردومون دارم تحمل میکنم. نمیخوام منت بذارم سرت، ولی خودت میدونی که چقدر دلم هنوز پیششه، خودت میدونی چقدر کنارش آرامش داشتم و حالا چقدر هرشب توی خواب از بلندی پرت میشم، خودت بهتر از من میدونی چقدر هر لحظه رو یادمه...

تو که حالمو میدونی، مواظب هر دومون باش. کمکمون کن خدای زیبای من.

حالم خوب نیست ولی امید دارم،

مطمئنم روزای خوب منتظرم هستن، فقط کافیه یه نفس عمیق بکشم و قبول کنم دنیا همیشه بر وفق مراد من نیست. به همین سادگی، و به همین تلخی.

در غیاب تو کسی شاد ندیدست مرا

کسی از فکر تو آزاد ندیدهست مرا

دل مرغابی ناقص وسط بوم گرفت

مدتی هست که استاد ندیدهست مرا

منِ سجاده که مُهر است دهانم چه کنم

شیخ با این همه فریاد ندیدهست مرا

شمع خاموشم و زود است شکایت، شاید

در مسیر گذرش باد ندیدهست مرا

روح آهوی من از مهلکه آرام گریخت

با خودش گفت که صیاد ندیدهست مرا

کاظم بهمنی